Όταν έμαθα αυτήν την ιστορία με τα μπλογκς, θεώρησα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να γράψω κάτι τέτοιο.
Και η αλήθεια είναι, ότι ούτε τώρα το πιστεύω.
Δικαιολογίες μπορώ να βρω πολλές (δεν έχω χρόνο για τέτοια, δεν μπορώ να γράφω κάτι καινούργιο κάθε λίγο και λιγάκι σαν wannabe-δημοσιογράφος, ο ρόλος του αναγνώστη μπλογκς μου πάει καλύτερα κλπ κλπ κλπ).
Η αλήθεια είναι ότι πάντα κατέστρεφα τα κείμενα που έγραφα σε στιγμές (συν)αισθηματικής φόρτισης, επειδή πάντα τα έβρισκα γελοία, όταν τα ξαναδιάβαζα μετά από μερικά χρόνια. Και δεν ήθελα ποτέ ο κόσμος να μάθει πόσο γελοίος υπήρξα στο παρελθόν.
Γιατί γράφω λοιπόν; Ίσως απλώς για να κερδίσω ένα στοίχημα με τον εαυτό μου.
